Close

9 maart 2017

Aanwezigheid, of: A star is born

Zaterdag keerde Ya’coub Shaheen onder luid gejuich terug in Bethlehem en Ramallah. Na zijn optreden in de Arab Idols in Beiroet had hij niet alleen de handen van VIP’s geschud maar ook verschillende Palestijnse vluchtelingenkampen rond Beiroet bezocht en daar gezongen, samen met mededeelnemer Amir Dandan uit Majd al-Krum in Galilea. Onder de mensen in de kampen wordt de komst van mensen uit Palestina sterk gewaardeerd. En net als een week geleden was het in Bethlehem opnieuw een straatfeest met Syrisch orthodoxe en Palestijnse vlaggen en met Ya’coub op de schouders. De mensen konden even afstand nemen van het gewoonlijk depressieve nieuws. (Alleen al in de maand februari werden 420 Palestijnen door Israël gevangen genomen, volgens Ma’an News Agency – een aantal om bij stil te staan). 

Grote spandoeken met Ya’coub’s afbeelding versierden de flats. Ook de commercie boog zich over hem. Voor de popular vote werd flink gelobbyd. Veel bedrijven sponsorden de 3,5 sjekel die een stem per SMS kostte. In totaal zouden er vele miljoenen stemmen op Ya’coub zijn uitgebracht. Niet alleen uit de Arabische wereld kwamen stemmen van Arabische christenen en moslims, ook van Arabische en Palestijnse gemeenschappen elders in de wereld. Naar verluid stemde het moslimse Hebron massaal voor hem, wellicht omdat hij daar had gestudeerd.

Feit is dat waar de Palestijnse politiek er niet in slaagt Palestijnen te verenigen, Yacoub daar wel in slaagde. Op Idols gaven hij en Amir stem aan een reeks verschillende identiteiten. Van een Syrisch-orthodox lied ging het naar Palestijnse liederen (onder meer Ween ‘a Ramallah, “Waar in Ramallah” – een bekende schlager hier) en dan weer naar een gevoelig pan-Arabisch lied over “vervloekte oorlogen,” gezongen met andere deelnemers aan de show.

Niet onbelangrijk: hij kwam ook menselijk en gewoon aardig over. Yacoub blijkt geliefd onder degenen die hem persoonlijk kennen. Hij treedt op voor een goed doel zonder betaald te willen worden. Hij vertelde de menigte op het Geboorteplein dat “geld en faam hem niet zouden veranderen.” Hij zou een “zoon van Bethlehem” blijven.

Je merkt dat zijn bekendheid het gevoel van presentie onder Palestijnse christenen heeft gesterkt.

Laatst zag Mary een oudere Palestijns-christelijke man op straat die zomaar een praatje met haar aanknoopte. Hij had hier een groot huis gebouwd, met de bedoeling dat aan zijn kinderen te geven. Maar zijn vijf kinderen zijn naar de VS geëmigreerd. Hij en zijn vrouw hadden ze grootgebracht, vertelde hij, en nu bleef hij alleen achter en moesten zijn kinderen straks wellicht het huis verkopen.

Mary kon het zich goed voorstellen. In zekere zin voel je in zo’n situatie dat je er niet meer bent. Presentie is meer dan alleen fysieke aanwezigheid. Het is ook de verbinding met gelijkgestemde anderen en een vaak onuitgesproken gezamenlijk gevoel van trots op je erfgoed. Dat gevoel kwam bij velen in Bethlehem even terug, met Yacoub.

http://www.palestine-family.net/index.php?nav=5-15&cid=6&did=9348&pageflip=1