Close

12 maart 2020

Column ‘Het goede overwint het kwade’

Nooit zal ik vergeten hoe ik voelde dat mijn maag samentrok toen ik voor de eerste keer in een bus door een Israëlisch checkpoint ging. Wij zaten in een luxe touringcar en reden van de westelijke naar de oostelijke kant van de Muur. We keken op tegen letterlijk torenhoge wachttorens en schuifdeuren van een formaat dat wij hier kennen als een forse zeewering. Je zag een enkele militair, maar je voelde dat je van alle kanten in de gaten werden gehouden. En omdat wij met West-Europeanen in de bus zaten werden we vlot ‘doorgezwaaid’.

Niet lang daarna probeerden wij te voet terug te gaan naar de andere kant. Door een jungle van ijzeren hekken, waar je steeds een tijd niet verder kon lopen, kwamen we uiteindelijk in een wachtruimte met hokjes. Of er mensen in die hokjes zaten kon je niet zien. Wel zag je de militairen die met hun mitrailleur in de aanslag over bruggen boven de mensen liepen.

Op een gegeven moment renden de Palestijnen van het ene naar een ander hok. Dat eerste was net ineens gesloten. Uit ervaring (?) wisten zij waar ze dan wel moesten zijn. En wij als onervarenen stonden weer achteraan. Dat laatste neem je op dat moment voor wat het is. Veel erger is dat je er getuige van bent dat de Palestijnen kennelijk niet als redelijke wezens, als mensen worden gezien. Ze worden permanent geschoffeerd en gemanipuleerd, met steeds als onderliggende boodschap: ‘Jij bent niks waard. En wij maken hier uit wat jij wel en niet kan en mag.’

Verder op Palestijns grondgebied kreeg ik visioenen van het ghetto van Warschau; ook daar hadden ze loopbruggen waarover de joodse mensen naar een ander deel van de wijk konden komen zonder het verkeer van de bezetter te ‘storen’ of te ontsieren.

Veel mensen hebben geen idee wat het betekent onder bezetting te leven. Ze zien cijfers en statistieken. En tegenstand van de bewoners; omdat de pers liever aan de kant van het leger staat. De pers is daar veilig voor datzelfde leger. In tegenstelling tot de bewoners die letterlijk aan de andere kant en in de vuurlinie staan. Dat camerastandpunt levert wel een heel vertekend beeld op van wat er werkelijk gebeurt! En de talloze opnames van families die midden in de nacht in hun eigen woning worden wakker gemaakt door militairen zijn geen nieuws meer en worden dus niet meer vertoond. Dat hebben we inmiddels immers een paar keer gezien…

Ik beschrijf deze beelden en ervaringen in een poging om helder te maken wat de bezetting van Israël voor de Palestijnen betekent. En ik denk dat ik kan doorvoelen wat dat voor die laatsten betekent. Maar ik heb het geluk dat ik me daarna direct weer op wat anders kan richten.

Die keuze heb je niet als je in Palestina woont. Sterker, je hebt dan niet alleen de keuze niet: je leeft onder permanente dreiging dat je zomaar kunt worden opgepakt. En daarna zonder aanklacht weken en maanden gevangen kunt worden gehouden. Daarna ben je helemaal nooit meer vrij, want alles wat Israël van je weet is gekoppeld aan je ID-bewijs.

De Israëlische bezetting is een van de meest cynische en weldoordachte methodes om een volk het leven onmogelijk te laten maken. En wie zich daartegen verzet loopt letterlijk permanent het risico op een standrechtelijke executie.

Als je er even over nadenkt is en blijft het onbegrijpelijk dat een zo intelligent en vermogend volk als de Israëli geen andere methode kan bedenken om voor zichzelf een veilige omgeving te creëren.
Ik zie waar Israëlische burgers wetenschappelijk en technisch toe in staat zijn. Ik heb daar ook bewondering voor. Maar de feiten die ik net beschreef laten niet veel meer zien dan basic dierengedrag van ‘als ik het idee heb dat je mij bedreigt, sla ik meteen keihard terug’.

Hoe kun je jezelf verzoenen met dergelijk gedrag? Hoe staat je moreel kompas als je dit beleid niet alleen verdedigt, maar ook actief iedere vorm van redelijk commentaar daarop onmiddellijk maar onterecht bestempelt als antisemitisme?

Ik, wij hebben geleerd dat uiteindelijk het goede het kwade overwint. Daarom blijf ik aandacht vragen voor wat er in een grote cirkel rondom Jeruzalem gebeurt.

Dick Gaasbeek, bestuurslid Kairos-Sabeel Nederland