Close

5 november 2019

Column Joost IJsselmuiden ‘EAPPI’

Opnieuw maakt een Nederlander deel uit van de oecumenische waarnemingsmissie Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israel (EAPPI). Zij naam is Joost IJsselmuiden en hij schreef een column voor onze website.

De kerken in Jeruzalem vroegen in 2002, na de tweede intifada, aan de Wereldraad van Kerken in Genève om internationale beschermende aanwezigheid en (letterlijk) meeleven.  De Wereldraad reageerde met ’t EAPPI-programma.  In het kader van dit programma ben ik nu voor drie maanden in Jeruzalem.
Onlangs vierden we de overdrachtsceremonie in een katholieke kerk die zowel Sint Anna-kerk als Bethesda-kerk heet, op een steenworp afstand van zowel het tempelplein als van het EAPPI-kantoor.  De vijf teams van Groep 77 gaan het overnemen van de zes teams van Groep 76, die hier de afgelopen drie maanden waren.  Enige leiders van de ons ontvangende kerken zijn aanwezig en spreken woorden van waardering voor ons werk.  Één van hen is pastor(v) van de Lutherse Kerk van de Verlosser (Lutheran Church of the Redeemer).  Ook rabbi Levi van Rabbi’s for Human Rights is aanwezig.  Hij vertelt dat zijn voornaam Levi ‘begeleider’ betekent (Genesis 29:34), en dat dit past bij ons als oecumenisch begeleiders.  Ook vertelt hij dat de joden ieder jaar opnieuw vooraan beginnen te lezen in de Thora, en dat dat moment nu is (na de joodse feestdagen).  Aan het begin van de viering vertelt pater David Sullivan, een Ierse pater die tientallen jaren in Afrika gewerkt heeft en sinds een aantal jaren in Jeruzalem werkt, dat deze kerk bij uitstek ’n goede kerk is voor oma’s en opa’s die voor hun kleinkinderen zorgen, want de kerk is gewijd aan Anna, de oma van Jezus.  Ook heet deze kerk Bethesda-kerk omdat ze vlakbij de vijver van Bethesda ligt, waar Jezus ’n man die 38 jaar verlamd was, bij zijn schouders pakte en op zijn voeten zette om op eigen benen te staan en zelf zijn leven op te pakken.  Na twee gezangen en twee schriftlezingen preekt pater David Sullivan over “Nemo dat quod non habet”: niemand kan geven wat hij niet heeft; niemand kan vrede geven als hij zelf niet vrede heeft; ontvang eerst vrede in je eigen hart voordat je vrede brengt in de wereld.  De oecumenische begeleiders van Groep 76 steken met hun brandende kaarsjes de kaarsjes van Groep 77 aan en zeggen: “We pass onto you the calling to walk in the Light with the people of … (teamlocatie). May you walk with kindness, hope, patience and love so that you are blessed and are a blessing to all.”.
De overdrachtsceremonie wordt gevolgd door een voortreffelijke lunch in het Azzahra Restaurant.  Op weg ernaartoe vertel ik rabbi Levi dat de Eritrese oom van mijn half-Eritrese kleinzoon (voorlopig) is vrijgelaten uit een Israëlisch deportatiecentrum in de Negev-woestijn dankzij acties van Rabbi’s for Human Rights.  “Fijn dat we iets hebben kunnen doen”, zegt hij bescheiden.  Hij nodigt ons uit om vrijdagnamiddag de dienst in de synagoge bij te wonen.
Mijn belevenissen in het land kunnen jullie lezen op het blog
https://belevenisseninPenI.blogspot.com
Met hartelijke groet uit Jeruzalem,
Joost
%d bloggers liken dit: