Close

10 december 2018

Dagboek Jeruzalem en Bethlehem – slot

Bestuurslid Jan van der Kolk was de afgelopen week in Jeruzalem en Bethlehem. Hij bezocht daar onder andere de internationale Kairos conferentie. Vandaag het laatste deel van het dagboek dat hij bijhield.

Gearriveerd op vliegveld Ben Goerion. Een uiterst plezierige chaufffeur bracht mij met twee anderen van Bethlehem naar het vliegveld. Onderweg met een vrouw uit Noord Ierland gesproken over haar land en het vredesproces daar, dat na vele jaren vrede nog veel aandacht vraagt, en waar de Brexit opnieuw voor grote spanningen zorgt. Opvallend is, dat de kerken in de Ierse Republiek en in Noord Ierland gezamenlijk een sterke Kairos verklaring hebben uitgebracht.

Het is op het vliegveld 3 uur in de nacht en zo druk als overdag. Gelukkig liep ook nu de controle soepel. Altijd wel vragen, waar ben je geweest, wie heb je ontmoet en waarom? Er is een sterke behoefte aan controle, die de reactie lijkt op onzekerheid.
Terugkijkend op een kleine week Palestina heb ik veel goede dingen ervaren in een deel van de wereld waar recht en vrede verder lijken dan ooit. De recente wet op de natiestaat heeft van Israel een echte apartheidsstaat gemaakt. Zelfbeschikking, ook in de bezette gebieden, geldt alleen voor joden. Hebreeuws is de enige officiële taal. De 20% niet joden in Israel hebben geen enkele zekerheid over hun toekomst en dat geldt des te meer voor bezet Oost Jeruzalem en de Westbank (‘Galilea en Samaria’).
De sfeer op de Kairos conferentie: ja, het gaat dramatisch slecht en verder de verkeerde kant op, maar wij blijven hopen tegen alle hoop in en zoeken vooral naar wat wel kan, op eigen kracht van Palestijnen en met behulp van vrienden van elders. Intussen is er bewust ook aandacht voor situaties van onrecht elders in de wereld en hoe de kerken en christenen daarbij een positieve rol kunnen spelen. Anders dan kerken in Nederland die liever wegkijken.
Veel warme contacten, veel moed en dankbaarheid voor de mensen van buiten die door hun aanwezigheid alleen al als een grote bemoediging worden ervaren.
Maar er blijven ook grote uitdagingen met Kairos. Zowel het verder ingang vinden bij kerken en anderen, als ook het serieus nemen van de boodschap van liefde, ook voor de bezetter die je dagelijks vernedert. Hoe daar goed mee om te gaan? Een Zuidafrikaan, die zelf de grote omslag heeft gemaakt van vanzelfsprekende apartheid naar overtuigde anti-apartheid, zei het zo: snappen wij wat het aan een holocaust overlevende kost om te erkennen dat hij medeschuldig is aan de Nakba, de verdrijving van de Palestijnen? Kunnen we ook voor zo iemand liefde voelen? Hij zelf beleefde de omslag toen hij in een crisissituatie door zwarte mensen liefdevol werd opgevangen.
Met deze dagen is er weer veel inspiratie om verder te gaan en ook te blijven nadenken over hoe ik er in wil staan.
%d bloggers liken dit: