Close

Even voorstellen: Geke van Vliet

In januari 2024 ben ik toegetreden tot het nieuwe bestuur van Kairos-Sabeel. Nadat ik in 2018 stage heb gelopen bij Sabeel in Jeruzalem, ben ik vanuit Nederland altijd betrokken gebleven bij solidariteit voor Palestina – met name in gesprekken met Nederlandse christenen en op sociale media. Ook nu ik voor mijn PhD in Zuid-Afrika woon, wil ik graag betrokken blijven bij de Nederlandse context rondom Palestina, en juist de setting van mijn PhD speelt daarin mee.

Op dit moment verblijf ik voor mijn PhD een halfjaar in Berlijn. In het licht van 7 oktober en vanuit Zuid-Afrika was dat geen eenvoudige overgang. De Apartheidgeschiedenis van Zuid-Afrika zorgt onder Zuid-Afrikanen voor veel solidariteit met de Palestijnen. Er zijn regelmatig protesten, veel mensen spreken zich uit tegen de Israëlische regering en Zuid-Afrika heeft natuurlijk zelfs een zaak aangespannen bij het Internationaal Gerechtshof. In Duitsland is dat het tegenovergestelde. Juist ook met de Duitse geschiedenis in het achterhoofd wordt er met harde hand opgetreden tegen alles dat ook maar een beetje Palestijns zou zijn. Deze twee uitersten laten zien dat de situatie in Palestina niet op zichzelf staat, maar zich voegt in een lange geschiedenis van onrecht en onderdrukking, die zichzelf constant lijkt te herhalen.

Als zelfbenoemd intersectioneel activist vind ik het belangrijk om zulk structureel onrecht bij mensen voor het voetlicht te brengen. Ik ga de discussies hierover niet uit de weg en maak me kwaad over mensen die zeggen geen standpunt in te willen nemen, bijvoorbeeld omdat ze denken er niet genoeg vanaf te weten (dat houdt de meeste mensen op andere onderwerpen helemaal niet tegen om er wel wat van te vinden) of omdat ze de huidige genocide zien als een gerechtvaardigde reactie van Israël op de aanslag van Hamas. Hoe kunnen we mensen laten inzien dat ze die lijn van onrecht op deze manier voortzetten? Wanneer durven we eindelijk op te staan tegen onrecht en durven we daarbij onze machtsposities op te geven?

Ik ga hierover graag met mensen in gesprek, of eigenlijk: ik open mensen graag de ogen. Dat zijn geen makkelijke gesprekken, want zeker ook in kerken hebben veel mensen oogkleppen op, of vinden ze het maar wat moeilijk om een standpunt in te nemen. Bovendien vinden ze het moeilijk als je woorden gebruikt als genocide, kolonisatie en Apartheid, men hoort liever alleen de aardige verhalen van onze Palestijnse broeders en zusters. Kerkleiders durven geen standpunt in te nemen, want ‘wat als onze achterban het er niet mee eens is?’ Maar kerkleiders zijn Mark Rutte niet, ze zouden geen politieke spelletjes moeten spelen over de rug van zoveel slachtoffers om hun eigen positie te waarborgen. Kerken moeten opstaan tegen onrecht en daarin geen blad voor de mond nemen. Daarmee wil ik niet zeggen dat kerken het altijd het beste weten, we moeten ons juist als Nederlandse christenen bewust zijn van al het onrecht waarin het Westerse christendom een rol heeft gespeeld en speelt. Maar met dat bewustzijn in ons achterhoofd, is het zaak dat kerken zich nu eens durven uit te spreken tegen kolonisatie en onderdrukking, tegen genocide. Mocht je als kerk hierover twijfelen – of vind je het als individu moeilijk om je uit te spreken – dan ga ik graag eens met je in gesprek, maar wees erop voorbereid dat ik termen als genocide, Apartheid en kolonisatie niet uit de weg ga.