Close

28 september 2014

Inspiratie

De Inspiratiedag van Vrienden van Sabeel Nederland kwam precies op het juiste moment. Na een zomer vol geweld was het goed elkaar weer te zien. Om ons gevoel te delen en moed te vatten.SONY DSC

Velen van de ongeveer honderd aanwezigen zaten met een zwaar hart in de Utrechtse Janskerk. De Israëlische aanvallen op Gaza staan ons nog helder voor de geest. Dagvoorzitter Janneke Stegeman begon de dag met het aansteken van een kaars voor de mannen, vrouwen en kinderen van Gaza.

SONY DSC

David is Goliath geworden

Tijdens het morgenprogramma voerden drie bijzondere vrouwen het woord. Allereerst schrijfster Tineke Bennema.

SONY DSC

Het uitgangspunt van haar lezing was: de echte verandering zal in Israël zelf plaats moeten vinden, maar het is aan ons om ons beeld van Israël bij te stellen. Vervolgens schetste zij hoe dat ook gebeurt. Werd Israël vroeger gezien als de sympathieke joodse David die het opneemt tegen de primitieve Arabische Goliath, nu is het eerder andersom. Israël is overduidelijk de agressor. Vraag is alleen of het lukt die beeldvorming ook om te zetten in politieke druk. De speech van Tineke is na te lezen op haar weblog.

Terugkijken naar het verleden om een beeld te vormen van de toekomst

Als tweede sprak Debby Farber van Zochrot. Lees hier over Zochrot en bekijk de website van Zochrot om een beeld te krijgen van hun bijzondere werk.

SONY DSC

 

Voor ons stond een jonge joodse Israëlische. Dat alleen al inspireerde. Twee projecten van Zochrot springen er uit. Het eerste heet iNakba, een app voor je smartphone gebaseerd op Google Maps. Met de app kun je de vele in 1948 verwoeste Arabische  dorpen terugvinden. Er zijn zelfs vluchtelingen van toen die via deze app verloren gewaande familieleden terugvonden!

Een tweede project wat me aansprak was een conferentie waarbij er gezocht werd hoe Palestijnse vluchtelingen zouden kunnen terugkeren naar hun land. Normaal gesproken is ‘the right to return’ een onoverkomelijk probleem in het denken over de toekomst van Israël en Palestina. Zochrot pakt de handschoen op zonder in politieke discussies te verzanden en begon gewoon concrete plannen te maken waar de vluchtelingen zich zouden kunnen vestigen.

‘Ik heb eigenlijk meer zin om een potje te janken’

De derde spreekster was Anja Meulenbelt.

SONY DSC

 

Ingetogen, verdrietig en boos vertelde zij over haar gevoelens en gedachten na haar recente bezoek aan Gaza. Het gaat mis. Echt helemaal mis. Gaza ligt in puin, haar inwoners verliezen de hoop, beginnen weg te trekken en het is gewoon wachten op de volgende aanval. Die zal komen voordat de wereld tot bezinning komt en gaat zien wat de staat Israël echt is. Hadden we maar de tijd om daar op te wachten, maar die tijd hebben we niet.

En, zo zei Anja gedesillusioneerd, dat komt door het Zionisme wat uiteindelijk niet meer blijkt te zijn dan “zo veel mogelijk land met zo weinig mogelijk Palestijnen”. Hajo Meijer – holocaustoverlevende en anti-zionist – zei het ook al: “Israël is mislukt.” Het doet pijn om te zeggen en het is gezien onze geschiedenis een verschrikkelijke conclusie, maar het is niet anders.

Anja heeft over de onderwerpen die in haar toespraak aan bod kwamen ook geschreven op haar weblog. Over Hajo Meijer. Over haar bezoek aan Gaza. Over de stilte in Nederland over de bevindingen van het Russell Tribunal.

SONY DSC

Spontaan werd ook nog het woord gevoerd door Dries van Agt. Met de hem kenmerkende dictie en bevlogenheid constateerde hij dat er nog te weinig is gedaan met het Kairosdocument. Laten we onze kerken – en dan vooral de Protestantse Kerk en de Rooms-Katholieke Kerk – overtuigen van de urgentie van een helder geluid over Israël en Palestina en van een moedig geluid, bijvoorbeeld over BDS (Boycot, Desinvestering en Sancties).

’s Middags keek ik naar De Omslag van Jacqueline de Bruijn. Een indrukwekkend portret van vier joodse overlevenden van de Holocaust die vroeger of later niet anders konden dan afstand nemen van wat de staat Israël de Palestijnen aandoet. Vier heel verschillende personen. Twee uit Nederland, twee wonend in Israël. Hajo Meijer – klein van stuk, maar zijn daden benne groot en zijn mond ook – Anneke Jos Mouthaan – ook klein van stuk, een dame, maar niet minder kritisch – Eldad Kisch – gepensioneerd arts in Israël, pas na zijn pensioen politiek geëngageerd geraakt – en zijn vrouw  Annelien Kisch – joods geworden voor haar man. Een documentaire die hopelijk een veel breder publiek gaat krijgen in de toekomst. Heldere en moedige joodse stemmen die gehoord moeten worden.

Aan het eind van de dag zongen we met elkaar vredesliederen.

 

SONY DSC

Ergens vroeg ik me af waarom. Er valt weinig te zingen als je bedenkt wat er allemaal aan de hand is in Israël/Palestina in het bijzonder en in het Midden-Oosten in het algemeen. Toch was het goed. Een kring van mensen van goede wil. Wat ze er in Gaza concreet aan zullen hebben, weet ik niet, maar dat hoeft geen reden te zijn om het niet te doen.

SONY DSC

Jan Willem Stam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *