Close

11 februari 2020

Kumi Now! – 17 Discriminatie en Mossawa Centre

Mossawa demonstratie

Palestijnen die in Israël wonen ondervinden regelmatig allerlei vormen van discriminatie, zoals bij aanhoudingen door politie, tijdens het werk en op gebied van huisvesting. Eigenlijk bij ieder facet van het leven.

Het Mossawa Centrum ziet als zijn doel de rechten van Arabische burgers in Israël te beschermen. In Kumi Now deze wat eenieder moet weten over discriminatie in Israël en wat je er samen aan kunt doen en ‘opstaan’!

Het Mossawa Centrum

Dit centrum, een pleitbezorger voor Palestijnse Arabische burgers is een non profit, non gouvermentele organisatie, in 1997 opgericht. Deze organisatie wil economische, sociale, culturele en politieke rechten van de Arabische burgers in Israël beschermen.

Tevens wil het de toekenning van deze groep mensen bewerkstelligen, als een nationale inheemse minderheid met haar eigen nationale, culturele en historisch aanzien.

Hiervoor worden programma’s gemaakt om een democratische maatschappij te promoten en richt ze haar acties tegen alle vormen van discriminatie die gebaseerd zijn op ras, nationaliteit, sociale status, gender en lichamelijke beperkingen. Hiervoor gebruikt Mossawa verschillende methoden. Dit alles om Palestijnse Arabische rechten te promoten.

Dit betekent ook dat zij pleitbezorger is in de Israëlische Knesset en de regering. Zij zijn internationaal georiënteerd en dan met nadruk gefocused op Europa, de Verenigde Staten en Zuid Afrika. Zij bemoeien zich met sociaal-economisch onderzoek en maken analyses van budgetten. Verder werken ze aan society building en samenwerking met gemeentes, zowel lokaal als bij de internationale NGO’s .

Discrimatie: enkele percentages

20% van de bevolking in Israël is van Arabische komaf en zij ervaren iedere dag een of andere vorm van discriminatie: bijvoorbeeld als gaat over de educatie voor hun kinderen, naar het werk gaan, trouwen met diegene die je lief hebt, een eigen onderneming starten, het bankrekeningen gebeuren, een baan zoeken/ krijgen, een nieuw huis bouwen, aan een universiteit willen studeren. Allemaal hoge drempels die worden opgeworpen als een vorm van onderdrukking.

Wat tref je aan? Israël is in de eerste plaats een joodse staat die tweede rangs niet joodse  burgers creëert.

20% van de Israëlische bevolking leeft op de armoede grens tegenover 53,3% van de Arabische families. 66% van de kinderen leven in armoede!

Er is grote werkeloosheid en vrouwen kunnen niet aan de slag omdat er geen opvang is voor de kinderen in Arabische dorpen.

Wat het onderwijs betreft geldt hetzelfde. Slechts 37% beëindigt de basisschool en dat in vergelijking met de Israëlische kinderen: 84%.

Tot en met het hoger onderwijs/universiteit aan toe, vinden allelei vormen van discriminatie plaats.

Wat betreft het huizen probleem: ongeveer 50.000 Arabische gezinnen wonen zonder vergunning in Israël. En dat betekent dat velen onder hen leven met de constante dreiging boven hun hoofd: te moeten vertrekken en/of dat hun huis zal worden afgebroken.

Alles is erop gericht het aantal Arabieren goedschiks of kwaadschiks te verminderen tot en met het huwelijk tussen twee personen die in verschillende zones wonen, aan toe.

Verhaal

Lana en Taiseer

Zij ontmoetten elkaar in 2004 in Jenin op de bezette Westelijke Jordaanoever/ West Bank. Maar Taiseer is ook een Palestijns burger van Israël.

Zij trouwden, maar waren zich al snel bewust van de wet Bugerschap en Familiehereniging.

Zij besloten in Akka te gaan wonen omdat ze geloofden dat geen enkele wet hen kon tegenhouden samen te zijn.

Lana had hierdoor geen officiele vergunning in Akka te wonen en was voortdurend bevreesd om ontdekt te worden.

Uiteindelijk kreeg ze toch een vergunning, maar deze moest om de zes maanden vernieuwd worden. Zij krijgt ook niet dezelfde rechten, zoals werk, gezondheidszorg of een rijbewijs.  Zelfs nu na 13 jaar met een bachelor certificaat economie op zak, kan ze geen baan krijgen.

Dit stel heeft samen drie kinderen Adna 10 jaar, Yosra 9 jaar oud en Sali een meisje van 3.

De kinderen begrijpen nu al dat hun moeder anders behandeld wordt en dat zij niet overal naar toe kan. Zij moet alsmaar alleen door de checkpoint, terwijl  de kinderen en echtgenoot in de auto blijven zitten.

Ze zijn echter beiden actief. Taiseer zegt: ‘Wij geloven erin dat het kwade niet zal overwinnen.

Wij denken dat rascistische wetten kunnen worden veranderd zoals in Zuid-Afrika gebeurde, waar mensen ook niet bijelkaar mochten zijn. Geen enkele wet die gebaseerd is op nationaliteit, religie of etniciteit en mensen weerhoudt om samen te zijn, is rechtvaardig. Maar ooit..op een dag zal deze ook verdwijnen.’!

Actie

Probeer families bij elkaar te houden!

Als u families zoals die van Lara wilt helpen of families die lijden onder huizenafbraak vanwege de Kaminitz Wet, neem dan contact op met de ministeries van buitenlandse zaken, stuur per post of per email en zeg hen wat je vindt van deze wetten.

Op Valentijn’s dag kunt u de minister van Buitenlandse Zaken een boodschap sturen dat u als een burger van uw eigen land met nadruk vraagt dat Israél de rechten van Arabische burgers erkent en de rechten van alle mensen om samen te zijn met diegene voor wie hij of zij gekozen heeft, eerbiedigt en honoreert.

Vele buitenslandse ministeries hebben een specifiek Israël desk, waar naar u uw bevindingen kunt schrijven.

Je kunt ook telefoneren naar de partijen die deel uitmaken van de Knesset (+972) 2- 6753333 door te zeggen; houd op de resoluties te blokkeren die de gelijke rechten voor burgers vragen.

Stuur uw commentaar ook naar mossawa@gmail.com.

Deel uw boodschap ook op sociale media om het ministerie te blijven lastig vallen.