Close

18 mei 2020

Kumi Now! – 30 De Nakba en het werk van BADIL

De term Nakba wordt in het algemeen gebruikt om de ramp aan te duiden die ruim 700.000 Palestijnen overkwam toen zij in 1948 hun huizen moesten verlaten en op de vlucht sloegen. Maar die verwijzing naar het verleden zou kunnen suggereren dat de Nakba voorbij is. Dat is niet het geval; de gebeurtenissen in 1948 zijn onderdeel van een consistent en veel langer durend proces dat begon met de Balfour Declaration. Het is een proces dat nog steeds doorgaat. BADIL registreert alles wat zich in dit kader voordoet en blijft zich ertegen verzetten. In deze editie van Kumi Now kunt u lezen wat u daarover moet weten en hoe we daar samen actie tegen kunnen overnemen.

BADIL (Resource Center for Palestinian Residency and Refugee Rights) is een onafhankelijke mensenrechtenorganisatie zonder winstoogmerk die zich inzet voor de bescherming en bevordering van de rechten van Palestijnse vluchtelingen en binnenlandse ontheemden. Visie, missie, programma’s en relaties van BADIL  worden bepaald door hun Palestijnse identiteit en zijn gebaseerd op de principes van de internationale humanitaire en mensenrechtenwetgeving. BADIL werkt aan de bevordering van de individuele en collectieve rechten van het Palestijnse volk.

U kunt BADIL vinden op www.badil.org/en/

www.facebook.com/BADILCenter/

https://twitter.com/Badil_Center

en https://vimeo.com/badilresourcecenter

Historische achtergrond

  • Brits mandaat (1922-1947)

In november 1917 gaf het Britse kabinet de Balfour Declaration uit: een brief van één bladzijde die expliciete erkenning en steun gaf aan het idee om door middel van immigratie en kolonisatie een Joods “nationaal huis” in Palestina op te richten.

Vanaf het begin van het mandaat tot eind 1947, toen de Verenigde Naties adviseerden het land in twee staten op te delen, werden naar schatting 100.000 tot 150.000 Palestijnen – bijna een tiende van de Palestijnse Arabische bevolking – uitgewezen, gedenationaliseerd of gedwongen hun huizen te verlaten.

Tienduizenden Palestijnen werden in eigen land ontheemd als gevolg van de zionistische kolonisatie, de uitzetting van pachtboeren en de aanhoudende sloop van huizen door de Britse overheid.

  • De Nakba (1947-1949)

De aanbeveling van de Verenigde Naties om het land te verdelen bracht een gewapend conflict tussen lokale Palestijnen en joods-zionistische kolonisten op gang. Daarmee ontstond een situatie waarin de zionistische beweging massaal Palestijnen kon ontheemden om zo de joodse staat te creëren. De grootste uitstroom van vluchtelingen was in april en begin mei 1948. Zionistische krachten gebruikten geweld om de Palestijnen met geweld uit hun huizen te verwijderen en ze op de vlucht te jagen.
De eenzijdige verklaring van de oprichting van Israël op 14 mei 1948 viel samen met de terugtrekking van de Britse troepen uit Palestina en de ineenstorting van het VN-verdelingsplan. Tussen 750.000 en 900.000 Palestijnen (tussen 55 en 66 procent van de totale Palestijnse bevolking) werden begin 1949 met geweld ontheemd.

Uiteindelijk was 85 procent van de inheemse Palestijnse bevolking ontheemd. De meeste vluchtelingen vluchtten naar wat de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook werd (22 procent van het Mandaatgebied Palestina) of naar de Arabische buurlanden.

  • De oorlog van 1967

In de oorlog van 1967 lanceerde Israël een aanval op Egypte, Jordanië en Syrië. Israël was van plan de rest van het Mandaatgebied Palestina onder controle te krijgen en te koloniseren. Tegen het einde van de oorlog van 1967 had Israël de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem, en de Gazastrook bezet, evenals de Syrische Golanhoogte en de Egyptische Sinaï. Meer dan een derde (400.000 tot 450.000) van de Palestijnse bevolking van de bezette Palestijnse gebieden werd tijdens de oorlog ontheemd. De helft van hen was vluchteling sinds1948, zij waren voor een tweede keer ontheemd. Circa 240.000 mensen werden voor het eerst ontheemd.

  • De voortdurende Nakba

De voortdurende gedwongen verhuizingen van Palestijnen gaan tot op de dag van vandaag door. Het gevolg is een omgeving die de Palestijnen geen andere keuze laat dan hun huizen en gemeenschappen te verlaten. Israël gebruikt een veelvoud aan discriminerende praktijken om het Palestijnse leven in al zijn aspecten te beheersen en uiteindelijk de demografische samenstelling van het mandaatgebied Palestina te veranderen.

BADIL heeft 9 belangrijke, en onderling samenhangende Israëlische beleidslijnen geïdentificeerd met vele triggers en middelen die de pijlers vormen van een strategie die erop gericht is de Palestijnse bevolking met geweld te verdringen in en buiten het historische Mandaatgebied Palestina.

  1. Ontkenning van het recht op verblijf

Een van de strategieën van Israël om Palestijnen stilzwijgend over te brengen is het intrekken van recht op verblijf en het ontzeggen of belemmeren van de registratie van kinderen, gezinshereniging of verandering van verblijfplaats. Aangezien het recht op een verblijfsvergunning een voorwaarde is om toegang te krijgen tot een andere rechten, komen veel mensen die geen status hebben (volgens de Israëlische wet!) niet in aanmerking voor gezondheidsdiensten, kunnen zich niet inschrijven in scholen, een bankrekening openen, legaal werken, eigendom bezitten en een rijbewijs of reisdocumenten verkrijgen.

Alleen al in Jeruzalem hebben sinds 1967 meer dan 14.000 Palestijnen hun verblijfsstatus en recht verloren om in Oost-Jeruzalem te wonen.

  1. Vergunningsregeling

Israël heeft een strikt regime in het leven geroepen om vergunningen te verlenen en zo talloze facetten van het leven van de bezette burgerbevolking te reguleren en zich daar intensief mee te bemoeien; denk aan reizen, werken en het vervoer van goederen en goederen.

Het vergunningenregime gaat verder dan louter beperking van de bewegingsvrijheid en leidt in plaats daarvan vaak tot een volledige ontzegging van de toegang tot land, werk of gezondheidsfaciliteiten.

Palestijnen mogen alleen bouwen met een door de Israëlische autoriteiten afgegeven bouwvergunning. Tussen 2008 en 2012 werd 97,7 procent van de door Palestijnen ingediende bouwvergunningsaanvragen in Area C door de Israëlische autoriteiten afgewezen

  1. Inbeslagneming land en ontkenning van gebruik

Naast de feitelijke inbeslagname van land, maakt Israël gebruik van verschillende middelen om het gebruik en de toegang tot land te beperken of zelfs volledig te ontzeggen.
Vandaag de dag bezet Israël de gehele oppervlakte van de bezette Palestijnse gebieden (ongeveer 6.220 km²) en heeft het meer dan 3.456 km² (61 procent) van de Westelijke Jordaanoever (inclusief Oost-Jeruzalem) in beslag genomen of de facto geannexeerd, uitsluitend ten behoeve van de joodse kolonisatoren.

Daarnaast beperken talrijke wetten en beleidslijnen op de Westelijke Jordaanoever, in de Gazastrook en in Israël de toegang van Palestijnse landeigenaren tot en het gebruik van hun land.

  1. Discriminerende zonering en planning

Om de groeiende Palestijnse bevolking in te dammen en te beperken, past Israël een discriminerend zone- en planningsbeleid toe. Als gevolg daarvan leven duizenden Palestijnse gezinnen in overbevolkte en onveilige omstandigheden waarvan ze hun eigen land niet kunnen gebruiken of geen toegang hebben tot openbaar land.
Door een discriminerende en ongerechtvaardigde wijziging van de planningswetten die vóór de bezetting van 1967 van kracht waren (wat op zich al een schending is van het internationaal humanitair recht), wordt Palestijnen verhinderd deel te nemen aan planningsprocessen en aan de ontwikkeling van de opeenvolgende masterplannen.

  1. Segregatie

Het Israëlische segregatiebeleid gaat verder dan alleen geografische scheiding; het is gericht op het verbreken van de eenheid en de nationale identiteit van het Palestijnse volk. Dit beleid van categorisering en isolatie gaat verder dan alleen het scheiden van Palestijnen van joods-Israëlische burgers; het verdeelt Palestijnen in geopolitieke categorieën die onderworpen zijn aan een hiërarchisch systeem van rechten.

  1. Ontzegging van toegang tot natuurlijke hulpbronnen en diensten

Israël controleert en exploiteert de natuurlijke hulpbronnen van de bezette Palestijnse gebieden op onwettige gronden met militaire, administratieve en politieke middelen. Het Mandaatgebied Palestina is een gebied dat rijk is aan natuurlijke hulpbronnen zoals water, aardgas, visbestanden en mineraalafzettingen. Die liggen nu grotendeels buiten het bereik van het Palestijnse volk. Zo verbiedt Israël het gebruik door Palestijnen van waterputten en vestigt het nederzettingen in de bezette Palestijnse gebieden die met voorrang toegang hebben tot zoet water.

  1. Ontkenning van het recht op hervestiging van vluchtelingen (terugkeer, herstel van eigendommen en schadeloosstelling)

De resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de V.N., aangenomen op 11 december 1948, bepaalt dat de vluchtelingen zo snel mogelijk naar hun huizen moeten kunnen terugkeren en dat er een vergoeding moet worden betaald aan degenen die ervoor kiezen niet terug te keren en voor verlies of beschadiging van eigendommen.

Sinds 1948 wordt de Palestijnse vluchtelingen echter het recht op terugkeer en het staatsburgerschap ontzegd, waardoor het illegaal en militair afgedwongen beleid van Israël een schending van de Palestijnse individuele en collectieve rechten vormt.

  1. Onderdrukking van het verzet

Dit beleid omvat systematische en massale militaire aanvallen/oorlogen, invasies, onrechtmatig doden, collectieve bestraffing, sloop van huizen, sluiting, blokkade, opsluiting, marteling en onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting en vergadering, alsmede het strafbaar stellen van daden van burgerverzet of ongehoorzaamheid.

Dit beleid van onderdrukking en criminalisering van het verzet treft Palestijnse gemeenschappen en individuen en creëert een onstabiele omgeving waarin angst regeert en sprake is van collectieve straffen.

  1. Niet-overheidsactoren

Dit beleid wordt uitgevoerd door kolonisten, semi-statelijke instanties en organisaties en individuele kolonialen en krijgt steun door directe betrokkenheid of medeplichtigheid van officiële Israëlische instanties of hooggeplaatste functionarissen.  Het is onderdeel van een breed scala van illegale acties zoals aanvallen van kolonisten, intimidatie van Palestijnen en hun eigendommen en privatisering van Palestijns land.

Zo staat de Israëlische wet op het landbeheer van 2009 de privatisering toe van land (dat aanvankelijk toebehoorde aan Palestijnse vluchtelingen en binnenlandse ontheemden) dat ‘eigendom’ is van de staat Israël, het Joods Nationaal Fonds (JNF) en de Ontwikkelingsautoriteit binnen zowel Israël als de bezette Palestijnse gebieden, waarbij toestemming wordt gegeven voor de verkoop van nederzettingseenheden en gebieden die zijn geconfisqueerd voor de bouw van kolonies (nederzettingen) van Palestijnen aan particuliere joodse eigenaars.

Zie voor bronnen https://kuminow.com/badil/.

En voor meer informatie Survey of Palestinian Refugees and Internally Displaced Persons: 2013-15 van BADIL op  https://reliefweb.int/sites/reliefweb.int/files/resources/Survey2013-2015-en.pdf.

Case Study #7: Arij Abaeid | Nabi Samuel | Overgedragen in 2012

 “Het dorp Nabi Samuel ligt op de Westelijke Jordaanoever, maar na de bouw van de Muur heeft Israël het [de facto] geannexeerd. Alles wat Israël doet is bedoeld om de Palestijnse inwoners er weg te krijgen, want Nabi Samuel is een zeer strategisch gebied.

Israël beschouwt het als een natuurreservaat. In de pers stond dat Nabi Samuel een officieel Israëlisch natuurreservaat is en dat het geen Palestijnse inwoners heeft.

Het huis van mijn familie in Nabi Samuel is halverwege de jaren negentig gesloopt, omdat ons werd verteld dat we geen bouwvergunning hadden.

Na de sloop moesten we verhuizen naar al-Jeeb (een nabijgelegen dorp) en na vijf jaar gingen we terug naar Nabi Samuel. In 2012 moesten mijn man en ik uit Nabi Samuel verhuizen omdat we geen huis voor onszelf mochten bouwen in de omgeving – niet eens één kamer, zodat we bij ons gezin kunnen blijven.
Dus zijn we vertrokken en verhuisd naar al-Jeeb. Hetzelfde gebeurde met [mijn vriend] Meriam.
Al-Jeeb is het dichtstbijzijnde dorp van Nabi Samuel en daarom zijn de meeste mensen van Nabi Samuel daarheen verhuisd.

Hier, in Nabi Samuel, voel ik me op mijn gemak. Ik ga waar ik wil. Ik ken iedereen, en iedereen kent mij. Ik voel me op mijn gemak om te dragen wat ik wil, en ik ga overdag of ’s nachts uit zonder bang te zijn. Maar daar, in al-Jeeb, heb ik geen familie, en ik voel me als een vreemde. Ik voel me niet op mijn gemak. Ik moet dagelijks naar Nabi Samuel komen, zodat ik mijn familie kan zien.

Mensen verlaten Nabi Samuel om te zoeken naar een betere leefomgeving. Het is niet de bedoeling om het beter te maken in Nabi Samuel; daarom hebben de mensen in principe geen andere keuze dan te vertrekken. De ruimte is zeer beperkt en er zijn ook geen mogelijkheden voor ontwikkeling.

Er is hier sprake van een zeer hoge werkloosheid. Als iemand in Jeruzalem wil werken, kan dat in principe niet, omdat je niet zonder vergunning mag werken. Bovendien is het, als je een vergunning krijgt, duur daarheen te gaan omdat er geen [betaalbare] transportmethoden beschikbaar zijn en de lonen laag zijn.

Er is geen toegang tot onderwijs, er zijn geen kruidenierswinkels, er worden geen vergunningen verstrekt om huizen te bouwen en uit te breiden en er zijn controleposten in de buurt van dit gebied.
Wanneer je iets nieuws of voedsel wil kopen of een dienst (bijvoorbeeld een gedeelde taxi) wil regelen moet je dat steeds met de Israëli’s afstemmen, als je al toestemming krijgt.

Hoewel ik alles beschikbaar heb in al-Jeeb, en het daar makkelijker is, zou ik liever hier in Nabi Samuel wonen. Zelfs als ik in een tent zou moeten wonen, zou ik hier en nergens anders willen wonen. Als ik hier kom, kom ik niet alleen voor mijn familie. Ik kom hier om mijn geboorteplaats te bezoeken. Ik mis deze plek en ik mis ieder deel ervan. Ik kom hier en vraag mijn vrienden om mee te gaan en we beginnen rond te lopen, alleen maar omdat we het leuk vinden. Ik ben dol op deze plek. Echt waar.

 

We ervaren veel sluitingen en blokkades. Soms sluit het leger de controlepost af en laten ze niemand door vanwege vals alarm met betrekking tot de veiligheid. Ik heb dit bijvoorbeeld vorige week meegemaakt. Ze vermoedden ongewone bewegingen in de buurt van de controlepost, en het volgende wat ik wist, was dat ik vast zat. Het overbruggen van een afstand van 20 minuten kan tot 2 of 4 uur duren.

Onze jongemannen hebben ook veel last van pesterijen; of ze nu in de bus zitten of op straat. Zonder enige reden dwingen soldaten hun hun spullen te strippen en te doorzoeken en vernederen ze hen dagelijks bij de controleposten. Als iemand zijn of haar identiteitskaart vergeet, wordt hem of haar verboden de controlepost binnen te gaan of over te steken, ook al hebben de soldaten online toegang tot onze persoonlijke gegevens. Het is gewoon een manier om mensen te vernederen. Ooit vergat ik mijn identiteitskaart, maar de soldaat kende en herkende me. Hij nam me mee naar de onderzoekskamer en haalde al mijn persoonlijke informatie uit het systeem. Maar toen mijn broer zijn ID-kaart vergat, hielden de soldaten hem tot de volgende dag in hechtenis.

Het leven hier is angstaanjagend en onveilig. Als er in Jeruzalem botsingen plaatsvinden, komen de Israëlische kolonisten naar Nabi Samuel en beginnen ze de bewoners hier lastig te vallen. Voor een kolonist is het makkelijk de bewoners van Nabi Samuel te schaden want we hebben geen veiligheidsdiensten of autoriteit in dit gebied.
Tijdens de laatste Intifada werd een zeer bekende Israëlische rabbijn gedood en via de media en andere bronnen werd ons verteld dat Israëlische kolonisten op weg waren naar Nabi Samuel. Veel Palestijnen gingen stenen verzamelen om te voorkomen dat deze kolonisten hun huizen en families zouden aanvallen.

Dit geweld heeft een enorme impact op de kinderen. Toen dat incident plaatsvond brachten ze bijvoorbeeld alle kinderen van Nabi Samuel naar het huis van mijn tante – het oudste huis met de grootste deuren – om ze veilig te houden. Er werd veel geschreeuwd. Moeders konden hun kinderen niet alleen laten, maar tegelijkertijd waren ze erg bezorgd om hun mannen, dus wilden ze met hen meegaan.

De mensen hier voelen druk, angst en voelen zich onveilig. Je weet nooit wanneer je wordt aangevallen door een kolonist of zelfs wanneer je huis wordt afgebroken.

Dit onderwerp ligt erg gevoelig, want het gaat over de hele bevolking van Nabi Samuel.

Als je iemand van hier vraagt waar hij of zij van droomt zou het antwoord zijn het huis uit te breiden en nieuwe kamers te bouwen.

We blijven omdat het ons land is. Wanneer we vertrekken zou het voor de Israëli’s gemakkelijk zijn het te stelen. Hier blijven betekent voor ons dat we bestaan.

 

Oorspronkelijk gepubliceerd op http://www.badil.org/phocadownloadpap/badil-new/publications/research/in-focus/FT-Coercive-Environments.pdf.

Actie

Zoek het adres van de permanente vertegenwoordiging van uw land bij de Verenigde Naties https://visit.un.org/sites/visit.un.org/files/Missions_Contacts_0.pdf

en stuur daar een papieren kopie van de Resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarin wordt opgeroepen tot het recht op terugkeer en compensatie voor Palestijnse vluchtelingen, naar toe. U kunt ook een digitale kopie naar hun e-mailadres sturen.

Schrijf hun met de vraag waarom de V.N. blijft falen de Palestijnse vluchtelingen te beschermen en vraag steviger maatregelen te nemen en zo hun terugkeer te bevorderen in overeenstemming met het internationaal recht.

Resolutie 194 is te vinden op https://unispal.un.org/DPA/DPR/unispal.nsf/0/C758572B78D1CD0085256BCF0077E51A.

Deel de boodschap die u hebt gestuurd in sociale media, en vermeld indien mogelijk het adres van de vertegenwoordiging van uw land in de Verenigde Naties.

Neem een link op naar de Kumi Now-website, met de hashtags #OngoingNakba, #KumiNow, en #Kumi30.

Literatuur

 

“Doodvonnis” door Sulafa Hijjawi

 

‘s Nachts kregen de soldaten opdracht

ons mooie dorp, Zeita, te vernietigen.

Zeita! Bruid van bomen,

van bloeiende tulpen,

vonk van de wind!

 

De soldaten kwamen in het donker

terwijl de zonen van het dorp

de bomen en velden en bloemknoppen

zich vastklampten aan Zeita

haar knuffelden voor onderdak…

 

“Wij bevelen dat jullie allemaal vertrekken

Zeita zal worden vernietigd voor het einde van de nacht.”

 

Maar we hielden elkaar goed vast, en zongen:

Zeita is het land, het hart van het land,

en wij, haar mensen, zijn haar takken.

 

Dat is hoe mensen vallen…

een paar momenten van verzet,

dus Zeita blijft een eeuwige omhelzing over de nachten heen…

In enkele ogenblikken lag ze in puin,

Er was zelfs geen enkele broodoven meer over.

Mannen en stenen

Werden vermalen door vijandelijke tractoren,

Voor altijd verstrooid in het geschenk van het onmogelijke.

 

Nu, in de avonden

in het lied van onze wind,

staat Zeita op, en ontsteekt haar scharlakenrode vonk…

op de vlakte

En tegen de ochtend
keert Zeita terug naar de velden

zoals tulpen doen.

 

Nacht is de ochtend in Zeita,

Nacht is ochtend.

 

Van Sulafa Hijjawi, een Palestijnse dichter, vertaler en onderzoeker uit Nabloes. Gepubliceerd in Anthology of Modern Palestinian Literature, geredigeerd door Salma Khadra Jayyusi en vertaald door May Jayyusi en Naomi Shihab Nye.

 

Bronnen

Doorlopend Nakba Education Center van BADIL

http://www.ongoingnakba.org/en/

“Palestinian Ongoing Nakba”, een presentatie van BADIL: http://www.badil.org/en/resources/presentations.html?download=1258:ongoingnakba-presentation2017

 

Video’s van BADIL:

– “The Sun is Due to Rise”: https://vimeo.com/231350633

– “The Ongoing Nakba Sinds 1917. “Maximaal land met een minimum aan Palestijnen”: https://vimeo.com/166318677

– “Sons of Lifta”: https://vimeo.com/178436350

– “Dorpelingen aan de lijn”: https://vimeo.com/79099325

– “Closing Protection Gaps”, handboek voor de bescherming van Palestijnse vluchtelingen van BADIL:

http://www.badil.org/en/publication/handbook-on-protection.html

Al-Majdal is BADIL’s tijdschrift over Palestijnse vluchtelingen te vinden op http://www.badil.org

 

Verslagen van BADIL

– “Overmatig gebruik van geweld door het Israëlische leger. Een casestudy”: http://www.badil.org/en/publication/research/infocus.html?download=1248:casestudy-eu

– “Deportatie als beleid. Palestijnse gevangenen en gedetineerden in Israëlische gevangenschap”: http://www.badil.org/en/publication/research/in-focus.html?download=1213:joint-fact-sheet

– “Gedwongen bevolkingsoverdracht. De zaak van de oude stad van Hebron”: http://www.badil.org/en/publication/research/in-focus.html?download=1219:hebron-case-study

– Aanvullende rapporten zijn te vinden op http://www.badil.org/en/publication/research/in-focus.html

Resolutie 194 van de Verenigde Naties is te vinden op: https://unispal.un.org/DPA/DPR/unispal.nsf/0/C758572B78D1CD0085256BCF0077E51A.