Close

13 mei 2019

Kumi Now! – 30 De voortdurende Nakba en BADIL

Kumi Now gaat deze week (13-19 mei) over de voortdurende Nakba. De term ‘Nakba’ wordt hoofdzakelijk gebruikt om te verwijzen naar de catastrofe van 1948 toen meer dan 7000,000 Palestijnen uit angst voor hun leven vluchtten of gedwongen werden hun huis te verlaten. Maar het gebruik van deze term in de verleden tijd suggereert dat de Nakba 70 jaar geleden over en voorbij was. Dit is niet het geval, aangezien de gebeurtenissen van 1948 slechts een onderdeel waren van een consistent en voortdurend proces dat al begon bij met de Balfour Verklaring en tot op vandaag nog steeds doorgaat.

BADIL Onderzoekscentrum voor Palestijnse Residency and Refugee Rights documenteert en vecht deze Voortdurende Nakba aan. Hieronder vind je wat je moet weten en wat je kunt doen om in actie te komen: KUMI NOW. Badil is een onafhankelijke, non-profit mensenrechtenorganisatie die zich toelegt op het beschermen en bevorderen van de rechten van Palestijnse vluchtelingen en ontheemden. Informatie is te vinden op hun website. Of op Facebook.

De voortdurende Nakba

Brits Mandaat (1922-1947)
In november 1917 publiceerde het Britse kabinet de Balfour Declaratie: een brief van één pagina waarin expliciet erkenning en ondersteuning wordt gegeven voor het idee om een Joods “nationaal thuis’ te vestigingen in Palestina door immigratie en nationalisatie.

De Nakba (1947-1949)
De aanbeveling van de VN om het land op te delen was de aanleiding voor gewapend conflict tussen lokale Palestijnen en Joods-Zionistische kolonisten. Veel Palestijnen werden vanuit hun huizen verdreven om zo de Joodse staat te creëren. In 1948/49 zijn tussen de 750.000 en 900.000 Palestijnen met geweld verdreven.

De Oorlog van 1967
In 1967 viel Israël Egypte, Jordanië en Syrië aan. Na 6 dagen had Israël de Jordaanoever, inclusief Oost Jeruzalem, de Gaza Strook, de Syrische Golan Hoogte en de Egyptische Sinaï bezet. Meer dan 450.000 Palestijnen werden verdreven, veel van hen nu voor de tweede keer.

De Voortdurende Nakba
Naast de twee belangrijkste perioden van gedwongen verhuizing gaat dit tot op de dag van vandaag nog steeds door. Dit beleid zorgt voor toenemende dwangmaatregelen waarbij er voor de Palestijnen weinig anders op zit dan hun huis en dorp te verlaten. Een veelvoud van discriminerende praktijken wordt door Israël gehandhaafd om zo alle aspecten van Mandaatgebied Palestina onder controle te houden en uiteindelijk de demografische samenstelling van Palestina te veranderen. BADIL heeft negen Israëlische beleidsmaatregelen geïdentificeerd die de pijlers vormen van een strategie gericht op gedwongen verhuizing:
1. Ontzegging van verblijfsvergunningen en bijvoorbeeld het afwijzen van verzoeken om gezinshereniging.
2. Een uitgebreid en complex pasjessysteem bestaat dat de bewegingsvrijheid van Palestijnen beperkt en hen vaak uitsluit van allerlei voorzieningen.
3. Onteigening van land, zonder compensatie, en beperking van landgebruik.
4. Het wordt Palestijnen vrijwel onmogelijk gemaakt bouwvergunningen te bemachtigen.
5. Een beleid om de Palestijnse gemeenschappen van elkaar te isoleren gaat verder dan de geografische apartheid en is er op gericht verdeeldheid te creëren.
6. De natuurlijke rijkdommen in de bezette gebieden komen vooral ten goede aan joodse kolonisten.
7. Palestijnse vluchtelingen mogen niet terugkeren naar hun oorspronkelijke woonplaatsen en ontvangen ook geen compensatie voor het verlies van hun eigendommen.
8. Tegen Palestijnse verzet wordt opgetreden met militair geweld en bijvoorbeeld: collectieve straffen, verwoesting van huizen, gevangenschap, marteling.
9. Allerlei niet-overheidsdiensten spelen een rol in de onderdrukking van Palestijnse burgers. Bekend zijn acties van joodse kolonisten tegen Palestijnse boeren, vaak staat het Israëlische leger erbij, maar grijpt niet in.

Het verhaal van Arij Abaeid uit Nabi Samuel (verdreven in 2012)
Nabi Samuel ligt op de Westelijk Jordaanoever maar na de bouw van de Muur heeft Israël het geannexeerd. Alles wat Israël doet heeft als doel Palestijnse inwoners te hier vandaan te krijgen omdat Nabi Samuel een strategisch gebied is. Israël beschouwt dit gebied als natuurreservaat, tenminste dat is wat ze hopen dat het zal worden. Er waren krantenberichten waarin stond dat Nabi Samuel een officieel (erkend?) Israëlisch Natuur Reservaat is en dat er geen Palestijnen wonen.
Het huis van mijn familie is in de jaren negentig vernietigd, er werd ons verteld dat we geen vergunning hadden om iets aan ons huis bij te bouwen.
Na de vernietiging moesten we verhuizen naar al-Jeeb (een dorp vlakbij) en vijf jaar later gingen we terug naar Nabi Samuel. In 2012 moesten mijn man en ik weer weg uit Nabi Samuel omdat we daar geen huis voor onszelf mochten bouwen – zelfs niet één kamer om toch bij onze familie te kunnen blijven. En zo vertrokken we en verhuisden we naar al-Jeeb.
Hetzelfde overkwam mijn vriendin Meriam. Al-Jeeb is het dichtstbijzijnde dorp van Nabi Samuel, daarom verhuizen de meeste mensen van Nabi Samuel daar naartoe.
In Nabi Samuel voel ik me op m’n gemak. Ik kan me kleden zoals ik wil en ik kan overal heen, overdag of in de avond zonder me onveilig te voelen. Maar in al-Jeeb heb ik geen familie en voel ik me een vreemdeling. Ik voel me er niet op m’n gemak. Elke dag moet ik naar Nabi Samuel om mijn familie te zien.
Mensen verlaten Nabi Samuel om naar betere levensomstandigheden te zoeken. Het is nooit de bedoeling geweest dingen beter te maken in Nabi Samuel, daarom hebben de mensen die weggaan eigenlijk geen andere keus. De mogelijkheden in dit dorp zijn beperkt, er kan geen ontwikkeling zijn in de vorm van ruimte, faciliteiten, huizen en van de basisbehoeften die men nodig heeft.
De werkeloosheid is erg hoog. En als iemand in Jeruzalem wil werken is dat haast onmogelijk. Je mag niet werken zonder werkvergunning en mocht je al een vergunning krijgen dan is het erg duur om daar te komen. Betaalbaar transport is nauwelijks beschikbaar, daar komt nog bij dat de lonen laag zijn.
Er is gebrek aan toegang tot onderwijs, er zijn geen kruideniers, geen vergunningen om een huis te bouwen of iets aan te bouwen. En dan zijn er nog de militaire controleposten om het gebied heen. Elke keer als je iets nieuws wil kopen, of gewoon boodschappen wil doen of een (gedeelde) vervoer af te spreken, heb je altijd de Israëli’s nodig om dit te organiseren.
Hoewel in al-Jeeb alles beschikbaar is en het hier gemakkelijker is, woon ik liever in Nabi Samuel. Zelfs al zou ik in een tent moeten wonen. Als ik hier kom, dan kom ik niet alleen voor mijn familie. Ik kom hier om mijn ‘to visit my hometown’. Ik mis deze plek, elk klein stukje ervan mis ik. Dan vraag ik mijn vrienden om samen zomaar een stukje te gaan wandeling omdat dit zo graag doen. Ik aanbid deze plaats. Echt waar.
Er zijn veel blokkades. Soms sluit het leger de controlepost vanwege een vals alarm en mag niemand er doorheen. Bijvoorbeeld vorige week. Ze dachten dat ze een ongebruikelijke beweging zagen vlakbij de controlepost en voor dat ik het in de gaten had, zat ik vast. Zo kan het gebeuren dat een afstand van 20 minuten wel twee tot vier uur kan duren.
Onze jonge mannen worden ook vaak lastiggevallen, in de bus of op straat. Bij de controleposten gebeurt het dagelijks dat de soldaten hen dwingen zich uit te kleden, hun eigendommen doorzoeken en hen vernederen. Als iemand zijn/haar Identiteitsbewijs is vergeten mogen ze controlepost niet door, ook al hebben de soldaten toegang tot onze persoonlijke informatie en hebben ze een kopie van onze ID-kaart beschikbaar in hun computersysteem. Het is gewoon een manier om mensen te vernederen. Ik was ook een keer mijn ID vergeten, maar de soldaat herkende mij. Hij nam me mee naar binnen haalde al mijn persoonlijke gegevens uit het computersysteem naar voren. Maar toen mijn broer zijn ID-kaart was vergeten hielden de soldaten hem tot de volgende dag vast.
Het is angstaanjagend en onveilig om hier te wonen. Als er schermutselingen zijn in Jeruzalem komen Israëlische kolonisten naar Nabi Samuel en vallen zij de bewoners lastig. Het is gemakkelijk voor een kolonist om hen kwaad te doen omdat er in dit gebied geen veiligheidsdiensten zijn of een goed functionerend overheidsgezag. Tijdens de laatste intifada was er een beroemde rabbi vermoord. Wij hoorden via de media en andere bronnen dat Israëlische kolonisten op weg waren naar Nabi Samuel. Een heleboel Palestijnen gingen stenen zoeken om te voorkomen dat deze kolonisten hun huizen en families zouden aanvallen. Dit geweld heeft een enorme invloed op onze kinderen. Bij voorbeeld toen dit gebeurde werden alle kinderen van Nabi Samuel naar het huis van mijn tante in veiligheid gebracht – haar huis is het oudste huis met de dikste deuren. Er werd heel wat gehuild. Moeders konden hun kinderen niet alleen laten, maar tegelijkertijd waren ze heel erg bezorgd om hun mannen met wie ze mee wilden gaan.
De mensen hier ervaren druk en angst, voelen zich onveilig. Je weet nooit of jij niet een keer zal worden aangevallen door een kolonist of wanneer jouw huis vernietigd wordt. Dit onderwerp ligt erg gevoelig omdat alle mensen in Nabi Samuel er mee te maken hebben. Als je hier mensen vraagt wat hun droom is, krijg je als antwoord dat ze hun huis groter willen maken, om er goed te kunnen wonen. We blijven hier omdat het ons land is. Als we weggaan zou het gemakkelijk voor de Israëli’s zijn om het te stelen. Door hier te blijven maken we duidelijk dat we bestaan.

Kumi Actie
Schrijf aan de permanente Nederlandse vertegenwoordiging in de UN (zie onderstaand adres) met de vraag waarom de UN de Palestijnse vluchtelingen nog steeds in de steek laat en vraag om strengere maatregelen om hen en hun terugkeer te ondersteunen overeenkomstig internationale wetgeving.
Netherlands Permanent Mission of the Kingdom of the Netherlands to the United Nations 666 Third Avenue, 19th Floor New York, NY 10017 E-mail: nyv@minbuza.nl Website: http://www.netherlandsmission.org/

Stuur als bijlage een kopie van de UN General Assembly Resolutie 194. Hierbij de link naar Resolutie 194.

Deel dit bericht op sociale media.

%d bloggers liken dit: