Close

27 april 2020

Kumi Now! – Vluchtelingen en Department of Service to Palestinian Refugees (DSPR)

Kumi Now! gaat deze week over het Palestijnse vluchtelingenprobleem en het werk van het Department of Service to Palestinian Refugees (DSPR). Zie ook de (Engelstalige) website van Kumi Now.

Palestijnse Vluchtelingen
Palestijnse vluchtelingen die in 1948 of hun huizen ontvluchtten, of gedwongen werden weg te gaan uit hun huizen hoopten op een snelle terugkeer naar hun huizen en hun land. Weinigen zullen hebben voorzien dat, tientallen jaren later, zij en hun nakomelingen als vluchtelingen zouden leven of op een andere plaats in Palestina. Het Departement van Dienst aan Palestijnse Vluchtelingen (DSPR) spant zich in om de hoop levend te houden bij deze vluchtelingen van het begin en hun nakomelingen. Hier volgt wat je zou moeten weten over Palestijnse vluchtelingen en wat je kunt doen zodat we samen kunnen opstaan.

Organisatie
Het Departement van Dienst aan Palestijnse Vluchtelingen (DSPR) begon als een ad-hoc groep van geïnspireerde geestelijken en leken na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 en het begin van het Palestijnse vluchtelingenprobleem. Lokaal gevormde groepen en regionale commissies in Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever, de Oostelijke Jordaanoever, Libanon, Gaza en Galilea reageerden onmiddellijk op de eerste golf van Palestijnse vluchtelingen. Het probleem van de Palestijnse vluchtelingen en hun primaire recht op essentiële hulp blijft het belangrijkste probleem waar DSPR een oplossing voor zoekt. De visie van DSPR is Diakonia, de roeping om de armen en onderdrukten te helpen, toegespitst op de ondersteuning van de inspanningen van de Palestijnen om hun leven met waardigheid te leven en hun gemeenschappen te versterken, omdat dat essentieel is voor de uitvoering van het recht op terugkeer.

Wanneer je kennis hebt genomen van de benarde toestand van de Palestijnen, dan roept DSPR je op:

• er aan te werken dat je kerk zich open stelt voor de benarde situatie van Palestijnse vluchtelingen die gedwongen zijn van de ene naar de andere oorlog te vluchten.
• te schrijven naar je vertegenwoordigers en hen op te roepen niets te doen wat de financiële en humanitaire mogelijkheden van de Hulporganisatie van de Verenigde Naties (UNWRA) zou hinderen om de noodzakelijke hulp op de terreinen van gezondheid, educatie en welzijnszorg aan de Palestijnen te bieden. Herinner hen er ook aan dat een rechtvaardige en duurzame oplossing voor het Arabisch-Israëlische conflict niet kan slagen zonder het vinden van een oplossing voor de Palestijnse vluchtelingen die hun rechten zal garanderen.
• Palestijnse vluchtelingen uit te nodigen om je kerkgemeenschap toe te spreken en hun verhalen te vertellen.

Neem contact op met DSPR om je te helpen bij de bovengenoemde acties. Je kunt DSPR vinden op hun website.

Onderwerp
In 1948 moesten 726 000 Palestijnen uit hun huizen vluchten vanwege de Nakba. In 1950 werd UNWRA opgericht door de Verenigde Naties om het probleem van de huisvesting, gezondheid, educatie en welzijnszorg van de vluchtelingen op te pakken, die voornamelijk gehuisvest waren in tijdelijke opvang. In 2016 rapporteerde de UNWRA dat meer dan 5 miljoen Palestijnen waren geregistreerd door zijn kantoren in de 5 geografische regio’s, waar het werkzaam is: Jordanië, Libanon, Syrië, de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Er zijn 58 vluchtelingenkampen in de hele regio: 10 in Jordanië, 12 in Libanon, 9 in Syrië, 19 op de Westelijke Jordaanoever en 8 in de Gaza Strook. 28.4% van alle geregistreerde vluchtelingen leven nog steeds in kampen, met het hoogste percentage in Libanon, namelijk 50.6 %, gevolgd door Gaza met 40 %.

Op het geheime overleg, gehouden in Oslo, Noorwegen, werden de partijen het er over eens dat het vluchtelingenprobleem (samen met Jeruzalem, de nederzettingen, de veiligheidsmaatregelen en de uiteindelijke grenzen) op een later stadium van de onderhandelingen zou worden besproken. Het Palestijnse vluchtelingenprobleem blijft even hardnekkig als altijd en er kan geen permanente oplossing voor vrede komen tussen Israël en de Palestijnen zonder het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen te garanderen, of schadeloosstelling aan te bieden.

Uit: “Three Palestinian refugees share their stories of displacement, loss and hope to return to their villages”, “Drie Palestijnse vluchtelingen delen hun verhalen van hun verdrijving uit huis en woonplaats, verlies en hoop op terugkeer naar hun dorpen”, door Jonathan Cook, Dylan Collins, and Ezz Zanoun.

“Het verhaal van Salwa Naser” (de twee andere verhalen kunnen gelezen worden in de link, hieronder.)

Salwa Naser verliet het huis, waar ze met haar familie woonde toen ze zes was. Dat was 68 jaar geleden. Nadat ze twee maal had moeten vluchten woont ze nu in een kamer, gebouwd van sintels en cement, naast het appartement van haar zoon in het Shatila vluchtelingenkamp in Beirut, een overbevolkte vierkante kilometer land aan de Zuidelijke grens van de stad.
Gebouwd in 1949 was het kamp bedoeld als een tijdelijke behuizing voor ongeveer 3.000 Palestijnen die de oorlog ontvluchtten naar het Zuiden van de Libanon, maar is het nu bewoond door ruim 22.000 mensen – drie generaties van Palestijnse vluchtelingen, arme seizoen- arbeiders vanuit heel Azië en een toenemend aantal Syrische en Palestijns-Syrische vluchtelingen die de oorlog ontvluchtten die al meer dan vijf jaar in het naburige Syrië woedt.
“Jaffa is mooi…. niets is mooier.”, zei Salwa, terwijl ze zich het huis van haar familie aan de zee, in de buurt Ajami van Jaffa, weer voor ogen haalt. “Ons huis was vlak bij de zee…je hoefde alleen maar de trap af. Er was niets tussen de zee en ons. Wij speelden bij de zee elke dag”.
Toen het geweld tussen Joodse Zionistische militia’s en Palestijnen steeds erger werd, haalde haar vader, een belangrijke figuur in de haven van Jaffa, zijn Syrische vrouw over om met hun negen kinderen per schip naar Beirut te gaan. “Ik herinner me wanneer het geweld begon”, zei Salwa, zittend in haar kleine éénkamer woning in Shatila. “ik was nog maar zes toen we vertrokken, maar Jaffa zal altijd mijn thuis blijven. Ik ben nog steeds verdrietig over mijn school. Het was…. Het was een echte school, zoals het hoort. Er was orde en zekerheid…. Zelfs het eten was goed. Onze uniformen waren zo leuk. We mochten kiezen – een blauwe korte broek of een rokje, en een wit bloesje met een witte sjaal. Ik koos altijd het rokje”.
Salwa zei dat zij en haar klasgenootjes zich niet bewust waren van de groeiende spanningen in de gemeenschap totdat op een ochtend de ramen van haar eerste klas-lokaal versplinterd werden door een explosie die de rustige buurt bij de zee deed schudden. “Mijn ouders slaagden er in de kinderen niet te veel te laten merken van het toenemende geweld – samen met het personeel van de school.”. Maar na de bom vlak bij de school besloot Salwa’s vader dat het genoeg was en hij stuurde hen naar hun moeders familie in Syrië. Zij heeft geen familie meer in Jaffa. Bijna de hele familie vluchtte naar Libanon en toen verder naar Syrië….
Toen ze zich inscheepten begon Salwa’s moeder te huilen. “Toen we vroegen wat haar deed huilen zei ze: ’Wij gaan weg…. Ik zal ons huis missen’ en zij leunde op mijn oudste broer en zei: ’ Ik weet niet of we ons huis ooit weer zullen zien’”. Toen ze een eindje de zee op waren, stopte de boot. De stad stond in brand. “Toen begon mijn moeder hard te huilen”, zei Salwa. Nadat ze geland waren in Beirut gingen ze verder over land naar het buurland Syrië. “Je zult wel lachen als ik het zeg, maar we gingen naar Bab al-Hara”, zei Salwa, doelend op de buurt van Damascus waar een Syrisch TV-drama wordt opgenomen, dat populair is in de hele Arabische wereld. Met weinig geld en proberend om ergens thuis te raken ging de familie heen en weer tussen scholen en buurten, voordat ze zich weer vestigden in een hoek van de oude hoofdstad. “Zo gaat het altijd bij ons Palestijnen, we worden altijd gedreven van de ene plaats naar de andere. Ik zou wel willen dat ze ons eens een verkeerslicht gaven”.
Toen ze 16 was trouwde ze met een jonge Palestijn, ook afkomstig uit Jaffa. Het paar huurde een klein appartement, vlak bij de beroemde Souk al-Hamadiyye markt, voordat ze zich vestigden in Hajjar al-Aswad, een buurt aan de rand van het grootste Palestijnse vluchtelingen kamp in Syrië, Yarmouk.

“Ons huis is weg. Het werd geraakt door een granaat of een luchtaanval… wie weet”, zei Salwa.
Aan het eind van 2012 vertrokken Salwa en haar zoon naar Beirut omdat de opstand in Syrië steeds bloediger werd en het geweld zich verbreidde over de hele hoofdstad. Kort nadat ze in Shatila aankwamen appte een buurman hun een foto van een pijnhoop – dat wat overbleef van wat eens hun huis was. “Ik huilde toen ik wegging. Mijn zus besloot te blijven. Ze vroeg me: ‘Waarom huil je?’. Ik zei: ‘Herinner je je nog dat we Palestina verlieten en Mama zei dat we weggingen voor een week en weer terug zouden komen? Ik ben bang dat we weer weggaan en hetzelfde gebeuren zal’”. Nu een vluchteling voor de tweede keer in haar leven zij is voortdurend in spanning in het overvolle vluchtelingenkamp.
“Ik heb geweld altijd gehaat. Zelfs een ruzie maakt me zenuwachtig. In het kamp hier zijn de mensen altijd aan het ruziemaken en schreeuwen… Het is nooit, nooit rustig en ik ben altijd gespannen.”
“Ik ben bang dat er iets zal gebeuren hier.. stel je voor! Maar hier, hier wonen, dat vind ik niet prettig. Ik zou graag ergens anders heen gaan. Misschien Zwitserland… dat zal ik proberen. Absoluut niet Amerika… Ik heb gehoord dat het leven daar moeilijk is. Noorwegen klinkt best aardig. Ik heb het paspoort van mijn vader… het is het enige document dat ik heb. Het is van het Britse Mandaat. Ik was te jong om documenten te hebben.”
Salwa’s zus maakt zich klaar om weg te gaan…haar zoon nam een boot naar Europa. Hij is nu in Duitsland. Salwa hoopt dat één van haar kinderen, die Palestijns-Syrische documenten hebben, asyl zal krijgen in Europa. “Ze hopen allemaal naar Duitsland te kunnen gaan. Maar de hele wereld gaat daar naar toe… Ik weet het niet.”
“Wat is dat voor een pech is dat… we ontvluchtten één oorlog alleen om een andere te vinden”, zei ze. “Waar denken ze dat we naar toe gaan van hier?”.

Actie

Zoek de naam van de straat op van het dichtstbijzijnde Israëlische consulaat en stuur een petitie naar het bestuur van de stad waar het consulaat is gevestigd met het verzoek de naam van de straat te veranderen in “Vrij Palestina straat” om hen bewust te maken van de situatie in Palestina en de Palestijnse vluchtelingen. Stel je voor dat het adres van elke Israëlische consulaat of ambassade zou zijn “Vrij Palestina straat!”.

Als je de naam van de straat van het dichtstbijzijnde consulaat of de ambassade niet kunt veranderen, word dan creatief en neem de zaak in eigen handen! Herdenk Nakba Dag op 15 mei door de naam van je oprit, je weg naar school, je eigen straat te veranderen. Hang posters met informatie op zodat mensen die naam en de komende Nakba Dag kunnen begrijpen. Laat die posters hangen tot na 15 mei.

Neem een foto van die naambordjes en zet die op social media. Doe daar een link naar deze pagina van de website van Kumi Now, met de hashtags #NakbaDay, #KumiNow, and #Kumi27.

Gebed voor Bethlehem
O Mysterie groot als het heelal
O machtige Kracht van de hele schepping
O Macht boven al onze macht,
U kwam als een baby
kwetsbaar, breekbaar, mooi.
U kwam bij ons
midden in onze armoede,
machteloosheid en verlangen.

Kom opnieuw, u die Vrede belooft.
Kom opnieuw, naar uw geboortestad
in het moeras van angst, onderdrukking en onrecht.
Kom opnieuw, waar kogelgaten
nog steeds littekens maken in de muren van het Heilig Toevluchtsoord.
Kom opnieuw, waar Kinderen dromen
van een thuis dat zij nooit hebben gezien.
Kom opnieuw, waar een enkele sleutel
of het nummer 194 het weer uitschreeuwen
over de gedwongen reis naar Bethlehem.

Word opnieuw geboren in de kampen.
Word opnieuw geboren in stallen en huizen.
Word opnieuw geboren in vele steden en talen.
Word opnieuw geboren onder de volken.
Word opnieuw geboren op plaatsen van onrecht.
Word opnieuw geboren als belofte van hoop,
een teken van liefde en vreugde voor de wereld.
Word opnieuw geboren in onze harten,
dat ook wij mogen worden genoemd
Vredestichters
en Kinderen van God.

Amen

Gift van de Eerwaarde Ds. David Giuliano, negen en dertigste Synode voorzitter van de United Church of Canada.

• Bethlehem is nu door muren gescheiden van Jerusalem en er zijn drie Palestijnse vluchtelingenkampen.
• De ‘enkele sleutel’ slaat op de vele Palestijnen in Bethlehem die nog steeds sleutels hebben van de huizen waaruit ze vluchtten in 1948.
• Het nummer ‘194’ kun je zien op veel plaatsen in Bethlehem en verwijst naar Resolutie 194 van de Verenigde Naties, die Palestijnen het ‘recht op terugkeer’ naar hun huizen en dorpen toezegden.
• De Kerk van de Geboorte is nog steeds ‘pokdalig’ door de vele Israëlische kogels die het 42 dagen durende beleg beëindigden in 2002, nadat Palestijnse soldaten daar een toevlucht hadden gezocht.
Uit het Verenigde Netwerk voor Gerechtigheid en Vrede in Palestina en Israël: http://www.unjppi.org/prayers.html
© 2008 The United Church of Canada/L’Église Unie du Canada/De Verenigde Kerk van Canada. Gecertificeerd als Creative Commons Attribution Non-commercial Share Alike Licence. Om een kopie van deze licentie te zien, zie http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.5/ca. Elke kopie moet dit bericht bevatten.

Bronnen

UNRWA:
• UNRWA Fact Sheet: https://www.unrwa.org/palestine-refugees
• UNRWA in Figures 2017 https://www.unrwa.org/resources/about-unrwa/unrwa-figures-2017
Videos:
• “Empire Files: Inside Palestine’s Refugee Camps” from TeleSUR English: https://youtu.be/HxvNZisaB8E
• “Inside Story: Why is the US Withholding Aid for Palestinian Refugees?” from Al Jazeera English: https://youtu.be/u3wyACZFDEA
• “Someone Like Me: Palestinian Refugees in Syria” from EU in Lebanon: Part 1: https://youtu.be/1evmJOUVWN4 Part 2: https://youtu.be/FsET_4vj3yg
• “Life in the Shadows: Palestinians in Lebanon” from Al Jazeera English: https://youtu.be/vnNI869yOfs
• “Interviews with Palestinian Refugees in Lebanon” from Zochrot: https://youtu.be/Dhy1N-aSGJY
Articles:
• “On the 70th anniversary of the Nakba, a look back at the Palestinian struggle for their right of return” door Mike Merrryman-Lotze en American Friends Service Community: https://www.afsc.org/blogs/news-and-commentary/70th-anniversary-nakba-look-back-palestinian-struggle-their-right-return